Document texte not found (D:\Organon TEST\websites\Concours3\Textes\TXT_297165299.4w7)

Pierre Amoyal behaalde als 12-jarige knaap de eerste prijs viool aan het Conservatorium van Parijs. Eens 17 trok hij naar Los Angeles om er verder te studeren bij Jascha Heifetz, die hem initieerde in kamermuziek en hem begeleidde bij zijn eerste opnames. Vijf jaar later reisde hij heel Europa en Japan af, waar hij met de meest prestigieuze orkesten concerteerde met dirigenten als P. Boulez, S. Ozawa, C. Dutoit, G. Herbig, L. Maazel, K. Sanderling, M.W. Chung. Voor het label Decca nam hij o.a. de sonates van Fauré op, het Concert van Chausson, de sonate van Franck en de concerti van Dutilleux, Saint-Saëns en Respighi. Al zeer vroeg in zijn carrière werd Pierre Amoyal tot leraar benoemd aan het Conservatorium van Parijs. Daarnaast doceerde hij aan het Conservatorium van Lausanne, waar hij in 2002 het Camerata de Lausanne stichtte, dat onlangs herdoopt werd tot CameratAmoyal. Het ensemble, dat 14 jongeren van zeer verschillende afkomst groepeert, bracht verschillende cd’s uit. Hij geeft ook les aan het Mozarteum in Salzburg. Pierre Amoyal is Chevalier des Arts et des Lettres en Chevalier dans l’Ordre National du Mérite. In 2006 mocht hij de Prijs van de Stad Lausanne in ontvangst nemen. Een van de beroemdste violen ter wereld is in zijn bezit, de Stradivarius ‘Kochansky’ (1717), die op miraculeuze wijze terug gevonden werd in 1991 nadat hij in 1987 gestolen was.

De Canadese violist Martin Beaver was van 2002 tot 2012 lid van het Tokyo String Quartet. Daarnaast voerde zijn solocarrière hem naar alle uithoeken van de wereld - ondermeer met het San Francisco Symphony Orchestra, het Toronto Symphony Orchestra, het Orchestre Philharmonique Royal de Liège en het Sapporo Symphony Orchestra -, onder leiding van dirigenten als Kazuyoshi Akiyama, Raymond Leppard, Gilbert Varga en Yannick Nézet-Séguin. Op het vlak van kamermuziek deelde hij ook het podium met Leon Fleisher, Pinchas Zukerman, Lynn Harrell, Sabine Meyer en Yefim Bronfman. Martin Beaver studeerde bij Claude Letourneau, Carlisle Wilson, Victor Danchenko, Josef Gingold en Henryk Szeryng. Hij was in 1993 laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd en won ook prijzen op de internationale concoursen van Indianapolis en Montreal. Hij maakte diverse opnames voor René Gailly, Naim Audio, Naxos, Biddulph, Toccata Classics, SM 5000 en Harmonia Mundi. Hij zetelde in jury’s van verschillende wedstrijden zoals de Koningin Elisabethwedstrijd, maar ook de concoursen van Montreal, Osaka en Melbourne. Martin Beaver gaf onder meer les aan het Peabody Conservatory en aan de New York University, en hij was artist-in-residence aan de Yale School of Music, waar hij de Sanford-medaille ontving. Hij is nu docent aan het Colburn Conservatory of Music in Los Angeles.

Corina Belcea begon viool te studeren bij Radu Bozgan en Stefan Gheorghiu. Op haar zestiende trok ze naar Londen om aan de Yehudi Menuhin School te studeren bij Natalia Boyarskaya en later ook aan het Royal College of Music bij Felix Adrievsky. Het is daar dat het Belcea Quatuor het daglicht zag, het ensemble waarvan ze stichtend lid en eerste viool is sinds 23 jaar. Met het kwartet won ze de wedstrijden van Bordeaux en Osaka. Corina Belcea is zelf laureate van de Yehudi Menuhinwedstrijd, de Kloster Schöntalwedstrijd en het Wieniawski Concours. Haar optredens brachten haar op de Londense podia van de Wigmore Hall, de Barbican, de Queen Elizabeth Hall en de Purcell Room, naar het Atheneum in Boekarest en naar de Châtelet en Champs-Élysées theaters in Parijs. Corina Belcea gaf kamermuziekles aan de Guildhall School of Music and Drama en doceert sinds 2011 viool aan de Hochschule der Künste van Bern. Ze bespeelt een Giovanni Battista Guadagnini uit 1755, die haar ter beschikking gesteld wordt door de MERITO String Instruments Trust uit Wenen.

Patrice Fontanarosa werd geboren in een artistieke familie in Parijs en bewees al vroeg dat hij talent had door tal van internationale prijzen in de wacht te slepen. Hij was als solist een aantal jaren vast verbonden aan het Orchestre national de France en werkte zo samen met de grootste dirigenten : L. Maazel, S. Ozawa, L. Bernstein, G. Solti, C. Abbado, K. Böhm, enz. Daarnaast was hij artistiek directeur van het Orchestre des Pays de Savoie en vioolsolist bij I Virtuosi di Roma. Tegenwoordig voorziet hij het Pasdeloup Orkest van artistiek advies. Hij heeft gedoceerd aan het Conservatorium van Parijs en leidt momenteel in dezelfde stad een vervolmakingsklas in de Schola Cantorum. Overtuigd dat muziek iedereen kan aanspreken, brengt hij het grote vioolrepertoire op de meest gevarieerde podia. Hij heeft in 1995 de Victoire de la Musique gekregen voor Le Violon de l’Opéra, uitgebracht bij EMI. Zijn opname van het concerto voor viool en orkest dat Marcel Landowski hem opdroeg, samen met het Ensemble Orchestral de Paris onder de leiding van Georges Prêtre, bracht hem in 1997 opnieuw een Victoire de la Musique op. Onder zijn talrijke onderscheidingen tellen we de Chevalier de la Légion d’Honneur, de Médaille Vermeille van de Stad Parijs, Officier dans l’Ordre National du Mérite en Commandeur des Arts et des Lettres.

Violiste Pamela Frank heeft een internationale reputatie opgebouwd op tal van verschillende gebieden. Als soliste trad ze op met gerenommeerde orkesten zoals het New York Philharmonic, het Chicago Symphony Orchestra, de San Francisco Symphony, de Academy of St Martin in the Fields, de Berliner Philharmoniker en het Filharmonisch Orkest van Sint-Petersburg. Ze speelt ook regelmatig met het Tonhalle Orchester in Zürich. Met dat orkest nam ze overigens Mozarts vijf vioolconcerten op, onder leiding van David Zinman. Pamela Frank is een gegeerde kamermuzikante en wordt uitgenodigd op tal van festivals zoals Aldeburgh, Verbier, Salzburg, Edinburgh, Tanglewood, Marlboro en Ravinia. Samen met haar vader Claude Frank nam ze een Schubert-album op, alsook Beethovens sonatecyclus. In 1999 ontving Pamela Frank de prestigieuze Avery Fisher Prize. Ze is docente aan het Curtis Institute of Music en geeft jaarlijks les op de festivals van Verbier, Tanglewood en Ravinia. Sinds 2008 is Pamela Frank eveneens artistiek directeur van de Evnin Rising Stars, een mentorprogramma voor jonge kunstenaars in het Caramoor Center for Music and the Arts. Haar recentste initiatief is de oprichting van Fit as a Fiddle, een samenwerking met fysiotherapeut Howard Nelson voor de preventie en behandeling van blessures bij musici.

Document texte not found (D:\Organon TEST\websites\Concours3\Textes\TXT_297465302.4w7)

Document texte not found (D:\Organon TEST\websites\Concours3\Textes\TXT_291165238.4w7)

Yossif Ivanov maakte al jong indruk op het internationale toneel door op 16-jarige leeftijd de Eerste prijs van de Montreal Competition te behalen en, twee jaar later, de Tweede prijs van de Koningin Elisabethwedstrijd. Recent maakte hij met zijn broer Philippe zijn debuut in de Londense Wigmore Hall, en keerde hij terug naar het Belgian National Orchestra en het Orchestre de Picardie. In het verleden deelde hij het podium met beroemde orkesten en chefs. Samen met de violisten Lorenzo Gatto en Hrachya Avanesyan richtte hij het ensemble Trilogy op, dat in heel Europa, Azië en het Midden-Oosten niet alleen klassieke meesterwerken brengt, maar ook filmmuziek en jazz standards. In 2006 werd zijn eerste opname, bij het label Ambroisie/Naïve, bekroond met de Diapason d’Or de l’Année. Zijn eerste cd met orkest, een opname van Bartóks Tweede concerto en het Eerste vioolconcerto van Sjostakovitsj, werd door de muziekpers ook zeer goed ontvangen. Voor zijn tweede cd met orkest, met werken van Henri Dutilleux, werkte Yossif Ivanov met het Orchestre de l’Opéra National de Lyon, onder de leiding van Kazushi Ono. Na zijn eerste stappen in de muziek vervolgde hij zijn muzikale opleiding bij Zakhar Bron, Igor en Valery Oistrakh en Augustin Dumay. Yossif Ivanov is tevens de jongste vioolleraar ooit aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.

Document texte not found (D:\Organon TEST\websites\Concours3\Textes\TXT_291465241.4w7)

Document texte not found (D:\Organon TEST\websites\Concours3\Textes\TXT_291765244.4w7)

Al meer dan vijftig jaar onderscheidt Jaime Laredo zich als solist, dirigent en kamermusicus. Zijn muzikale persoonlijkheid is sterk beïnvloed door leermeesters zoals J. Gingold, P. Casals, I. Galamian en G. Szell. Op zijn 17de brak hij internationaal door met zijn Eerste prijs op de Koningin Elisabethwedstrijd. Sindsdien trad Jaime Laredo op met de grootste orkesten, als solist of als dirigent. Hij werkte samen met dirigenten als D. Barenboim, Z. Mehta, S. Ozawa, L. Slatkin, C. Davis, E. Ormandy, L. Stokowski of G. Szell. Hij staat ook regelmatig op het podium als lid van het Kalichstein-Laredo-Robinson Trio, of met zijn vrouw, de celliste Sharon Robinson. Jaime Laredo nam al bijna 100 platen op, waarvan sommige in de prijzen vielen. Zo werd de opname van Brahms’ pianokwartetten met zijn vaste partners Emmanuel Ax, Isaac Stern en Yo-Yo Ma bekroond met een Grammy Award. Na les te hebben gegeven aan het Curtis Institute of Music en aan de Jacob School of Music (Indiana University), is hij nu docent aan het Cleveland Institute of Music. Jaime Laredo is muziekdirecteur van het Vermont Symphony Orchestra en hoofdgastdirigent van de Westchester Philharmonic. Met zijn vrouw is hij artistiek directeur van de Linton Chamber Music Series in Cincinnati.

Shirly Laub studeerde bij Clemens Quatacker aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en zette haar studies verder bij Viktor Liberman en Philippe Hirshhorn in Utrecht. In 1997 behaalde ze de titel ‘Jeune Soliste des communautés des radios publiques de langue française’ en in 2001 werd ze laureate van Juventus, met de onderscheiding van de Raad van Europa. Datzelfde jaar vervoegde ze het Silk Road Ensemble van New York en speelde er kamermuziek met cellist Yo-Yo Ma en traditionele muzikanten uit Centraal-Azië. Ze maakt opnames van kamermuziek en als eerste violiste voor diverse radiostations waaronder Musiq’3, Klara, Concertzender, Radio Classique France, Suisse Romande, Radio Canada, RAI en BBC en voor de labels Explicit! en Fuga Libera. Als vioolsoliste van het Royal Philharmonic Orchestra van London van 1998 tot 2005 werd ze ook regelmatig uitgenodigd als concertmeester van de Royal Opera House (Covent Garden), de orkesten van de BBC, Liverpool en de voornaamste Belgische orkesten, alsook in Frankrijk, Spanje, Nederland en in Korea. Als eerste viool bij het Oxalys Ensemble en het TrioFenix treedt Shirly Laub op in prestigieuze zalen wereldwijd. Ze is eveneens professor viool aan het Conservatoire Royal van Brussel.

De Roemeense Mihaela Martin won verschillende prijzen op internationale wedstrijden : als negentienjarige behaalde ze de 2de prijs van het Tchaikovskyconcours en op de wedstrijden van Montréal, Sion en de Koningin Elisabethwedstrijd liet ze een diepe indruk na. Haar 1ste prijs op de wedstrijd van Indianapolis zette de deur wijd open voor een internationale carrière. Na haar opmerkelijke debuut in de Carnegie Hall dwong ze met haar brede repertoire een plaats als soliste af. Ze concerteerde vaak met bekende orkesten als het BBC Symphony, de Royal Philharmonic, het symfonieorkest van Montréal, het Mozarteum van Salzburg en het Gewandhausorchester onder leiding van dirigenten als K. Masur, N. Harnoncourt, C. Dutoit en N. Järvi. Daarnaast neemt ze ook vaak deel aan kamermuziekfestivals met musici als M. Argerich, Y. Bashmet, E. Leonskaya, N. Imai, L. Fleisher en M. Pressler. In 2003 richtte Mihaela Martin het Michelangelo String Quartet op. Ze was vroeger verbonden aan de Haute École de Musique van Genève en doceert momenteel aan de Musikhochschule van Keulen, de Kronberg Academy en de Barenboim-Said Akademie in Berlijn. Ze is regelmatig jurylid voor de wedstrijden van Indianapolis, Enescu en Tchaikovsky.

Document texte not found (D:\Organon TEST\websites\Concours3\Textes\TXT_292365250.4w7)

Natalia Prischepenko werd geboren in een muzikale familie in Siberië. Vanaf haar 7de kreeg ze vioolles van haar moeder, tot op vandaag haar belangrijkste adviseur. In 1989 begon ze les te volgen aan de Musikhochschule van Lübeck, waar ze afstudeerde bij David Geringas. In 1990 won ze het Paganiniconcours in Genua en in 1992 de vioolwedstrijd van Tokio. Een jaar later werd ze laureate van de Koningin Elisabethwedstrijd. Door haar ontmoetingen met artiesten als W. Levin, A. Brendel, de leden van het Juilliard String Quartet, het Alban Bergkwartet of het Emersonkwartet ontdekte ze de wereld van de kamermuziek. Van 1994 tot 2012 maakte ze deel uit van het wereldberoemde Artemiskwartet, met wie ze de ARD- en de Paolo Borcianiwedstrijden won en van wie de opname van de kwartetten van Beethoven de Grote Prijs van de Charles Cros Academie kreeg. Natalia Prischepenko koestert ook de kennis die ze opdeed door haar contacten met componisten als G. Kurtág, J. Widmann, L. Nono en G. Ligeti, of artiesten zoals S. Meyer, E. Leonskaja, J. Banse, L.O. Andsnes, T. Mørk, T. Kakuska en V. Erben. Ze is professor aan de Hochschule für Musik in Dresden en geeft regelmatig master classes. Van haar vele opnames voor Virgin Classics/EMI werden er een aantal beloond met een Gramophone Award, een Diapason d’Or of een ECHO Klassik.

Document texte not found (D:\Organon TEST\websites\Concours3\Textes\TXT_292665253.4w7)

Arabella Steinbacher is geboren in een familie van muzikanten en begon al op 3-jarige leeftijd viool te spelen. Ze studeerde bij Ana Chumachenco aan de muziekacademie van München en kreeg ook les van Ivry Gitlis. Arabella Steinbacher speelt regelmatig met vooraanstaande orkesten zoals de New York Philharmonic, het Boston Symphony Orchestra, het London Symphony Orchestra, het Philharmonia Orchestra, het Chicago Symphony Orchestra en het Cleveland Orchestra. Ze werkte samen met de meest gerenommeerde dirigenten, waaronder Lorin Maazel, Christoph van Dohnányi, Riccardo Chailly, Herbert Blomstedt, Zubin Mehta, Christoph Eschenbach, Charles Dutoit, Yannick Nézet-Séguin en Thomas Hengelbrock. Sinds 2009 heeft Arabella Steinbacher een exclusiviteitscontract met het label Pentatone Classics. Haar recentste opname met het WDR Sinfonieorchester (o.l.v. Lawrence Foster) is gewijd aan werken van Richard Strauss. Ze ontving vele beloningen en onderscheidingen, in het bijzonder twee ECHO Klassik-prijzen. Als ambassadeur van CARE zet Arabella Steinbacher zich in voor het ondersteunen van mensen in nood. In december 2011 hield ze een tournee door Japan als reactie op de tsunami aldaar, eerder dat jaar. Kort daarna verscheen de dvd Arabella Steinbacher - Music of Hope, over haar reis en haar concerten voor jonge mensen.